२०८२ फागुन ७ , बिहीबार 19, February 2026, Thursday
ब्लग

कूटनीतिक चालको आडमा अरूलाई प्रयोग गर्ने प्रवृत्ति, ‘कायरताको चरम रूप’

बली चढ्छ जनता, लाभ लिन्छन् दलाल सोच भएका नेताहरू । सोसल मिडियाको नक्कली राष्ट्रवाद बिहान देशभक्त स्टाटस, दिउँसो भ्रष्ट सम्झौता, बेलुका फेरि नैतिकताको प्रवचन ।
सुनिता अर्यालसुनिता अर्याल । काठमाडौं । २०८२ माघ ७ गते बुधबार

आज देशभक्ति सबैभन्दा धेरै बोलिने शब्द बनेको छ, तर सबैभन्दा धेरै दुरुपयोग पनि यही शब्दको भइरहेको छ । देशको नाम लिई छाती पिट्नेहरू धेरै छन्, तर देशको लागि आफ्नो स्वार्थ त्याग्नेहरू दिन–प्रतिदिन घट्दै गएका छन् । आजको झुटो देशभक्ति मञ्चमा चर्को भाषण हो, क्यामेरा अगाडि आँसु हो, र पर्दा पछाडि राजनीतिक चाल, कूटनीति र लोभको व्यापार हो ।

देशभक्तीको नाटक गर्नेहरू को हुन् ? यी ती मानिस हुन्, जो जनताको भावनालाई प्रयोग गर्छन्, राष्ट्रवादलाई ढाल बनाउँछन् र देशको नाम बेचेर आफ्नो उल्लु सिधा पार्छन् । यिनीहरूलाई न देशको पीडा चासो छ, न जनताको आँसु । चासो छ त केवल पद, पैसा, पहुँच र फाइदामा । देश संकटमा परे यिनीहरू भाषण दिन्छन्, तर समाधानको बेला यिनीहरू गायब हुन्छन् ।

केही देखिने उदाहरणहरू (आजकै समाजबाट) चुनावको बेलाको देशभक्ति चुनाव आउँछ, झण्डा फहराइन्छ, राष्ट्रियता चिच्याइन्छ । चुनाव सकिन्छ, जनता फेरि बेवारिसे हुन्छ । आन्दोलनको नाममा स्वार्थ आन्दोलन जनताको नाममा, सम्झौता भने केही व्यक्तिको फाइदामा । बली चढ्छ जनता, लाभ लिन्छन् दलाल सोच भएका नेताहरू ।

सोसल मिडियाको नक्कली राष्ट्रवाद बिहान देशभक्त स्टाटस, दिउँसो भ्रष्ट सम्झौता, बेलुका फेरि नैतिकताको प्रवचन । यही हो आजको डिजिटल देशभक्ति । राजनीतिक कूटनीति कि राजनीतिक धोका ? कूटनीति तबसम्म सम्मानजनक हुन्छ, जब त्यो देश र जनताको हितका लागि प्रयोग हुन्छ । तर जब कूटनीति साथीलाई प्रयोग गर्न, विपक्षलाई फसाउन, र जनतालाई भ्रममा राख्न प्रयोग हुन्छन्, त्यो कूटनीति होइन, घटिया राजनीति हो ।

जो मान्छे सिधा बोल्न डराउँछ, ऊ चाल खेल्छ । जो मान्छे जिम्मेवारी लिन सक्दैन, ऊ भावनात्मक राष्ट्रवाद बेच्दछ । सबै भ्रष्ट देशभक्तीको जड आजको झुटो देशभक्ति लोभबाट जन्मिएको छ । लोभ पदको, लोभ पैसाको, लोभ शक्तिको । लोभी मान्छेले देशलाई माया गर्दैन, ऊ देशलाई साधन मात्र बनाउँछ । देशभक्ति उसको मुखमा हुन्छ, तर मनमा हिसाब–किताब मात्र हुन्छ ।

कटु तर सत्य निष्कर्ष देशभक्ति चिच्याएर होइन, कर्तव्य निभाएर देखाइन्छ । जो मान्छे देशको नाममा राजनीति गर्छ, तर जनताको पीडामा मौन रहन्छ, ऊ देशभक्त होइन, ऊ देशको नाममा व्यापार गर्ने दलाल हो । साँचो देशभक्त नाटक गर्दैन, प्रचार खोज्दैन, ऊ चुपचाप काम गर्छ र इतिहासमा सम्मान पाउँछ । अन्तिम चेतावनी अब जनता जाग्नुपर्छ । झुटो देशभक्ति र राजनीतिक चालबाजीको मुखौटा चिन्नुपर्छ । किनकि देश शत्रु बाहिरभन्दा झुटो देशभक्त भित्रबाट बढी खतरनाक हुन्छ ।

प्रकाशित मिति : २०८२ माघ ७ गते बुधबार